วิธีการทำงานของเครื่องจักรที่ลอยอยู่ในน้ำ: หลักการ ประเภท และข้อพิจารณาเกี่ยวกับรีเอเจนต์

เครื่องจักรลอยน้ำทำงานอย่างไร: กลไกหลัก

เครื่องลอยอยู่ในน้ำจะแยกแร่ธาตุอันมีค่าออกจาก gangue โดยการสร้างสภาวะที่เหมาะสมสำหรับอนุภาคที่เลือกไว้เพื่อยึดติดกับฟองอากาศและขึ้นเป็นชั้นฟอง ตัวเครื่องไม่ได้สร้างการเลือกสรร โดยให้สภาพแวดล้อมที่มีการควบคุม โดยสามารถทำงานร่วมกันในการปลดปล่อยแร่ธาตุ เคมีพื้นผิว ขนาดของฟอง การไหลของเยื่อกระดาษ และความเสถียรของฟอง ในวงจรที่มีการทำงานที่ดี เซลล์ลอยอยู่ในน้ำเป็นส่วนหนึ่งของโซ่ที่เริ่มต้นในโรงบดและดำเนินต่อไปผ่านการปรับสภาพรีเอเจนต์ การกัดหยาบ การไล่ออก และการทำความสะอาด

ลำดับการทำงานจะเข้าใจได้ง่ายขึ้นในสี่ขั้นตอน ขั้นแรก เยื่อปรับสภาพจะเข้าสู่เซลล์ ประการที่สอง ใบพัดและระบบอากาศจะกระจายอากาศออกเป็นฟองเล็กๆ ประการที่สาม อนุภาคที่ไม่ชอบน้ำชนกับฟองอากาศ เกาะกันและก่อตัวเป็นมวลรวมของอนุภาคฟอง ประการที่สี่ ฟองจะลอยขึ้น ระบายออก และไหลล้นเข้าไปในเครื่องฟอก ในขณะที่อนุภาคที่ชอบน้ำจะทิ้งไว้พร้อมกับหางแร่ แต่ละขั้นตอนมีผลกระทบที่วัดได้ต่อเกรดการคืนตัวและความเข้มข้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมผู้ปฏิบัติงานจึงให้ความสนใจอย่างใกล้ชิดกับอัตราอากาศ ความเร็วของใบพัด ความลึกของฟอง ความหนาแน่นของฟีด และการเติมรีเอเจนต์

เซลล์ลอยอยู่ในน้ำมีระบบย่อยที่ใช้งานได้หลายระบบ: ถังที่เก็บเยื่อกระดาษ กลไกการกวนที่ช่วยให้ของแข็งแขวนลอยและกระจายอากาศ การจัดเตรียมอากาศ ระบบจ่ายฟอง และระบบขับเคลื่อนและชุดควบคุม ในเซลล์ที่มีการหายใจเข้าไปเอง การทำงานของใบพัดจะดึงอากาศจากชั้นบรรยากาศ ในห้องบังคับอากาศ เครื่องเป่าลมจะจ่ายอากาศผ่านท่อแยก ทำให้ผู้ปฏิบัติงานควบคุมการเติมอากาศได้โดยตรงมากขึ้น ผลลัพธ์ทางโลหะวิทยาขึ้นอยู่กับฉลากบนเซลล์ไม่มากนัก แต่จะขึ้นอยู่กับว่าระบบย่อยเหล่านี้จับคู่แร่ หน้าที่ของวงจร และเป้าหมายการปฏิบัติงานอย่างไร

เวลาอยู่อาศัยเป็นหนึ่งในการตรวจสอบครั้งแรกในแอปพลิเคชันการลอยอยู่ในน้ำ เซลล์ที่มีขนาดเล็กเกินไปสำหรับการไหลของเยื่อกระดาษจะเกิดการลัดวงจร ลดเวลาในการสัมผัสของฟองอากาศและอนุภาค และดันอนุภาคที่ไม่มีการปลดปล่อยหรือปรับสภาพไม่ดีเข้าไปในหางแร่ เซลล์ที่มีขนาดใหญ่เกินไปอาจปรับปรุงการกักเก็บ แต่ยังสามารถเพิ่มต้นทุนเงินทุน ความต้องการพลังงาน และความยากลำบากในการควบคุมฟอง เป้าหมายเชิงปฏิบัติไม่ใช่เวลาพักอาศัยสูงสุด เป็นเวลาเพียงพอสำหรับการปรับสภาพ ยึดติด และนำแร่ธาตุเป้าหมายกลับคืนมาโดยไม่ทำให้ขั้นตอนฟองมากเกินไป

พฤติกรรมฟองเป็นผลที่มองเห็นได้จากตัวแปรที่ซ่อนอยู่มากมาย ฟองที่เปราะอาจบ่งบอกถึงปริมาณฟองที่น้อย น้ำล้างที่มากเกินไป หรือการเติมอากาศมากเกินไป ฟองที่เหนียวและคงอยู่อาจบ่งบอกถึงปริมาณฟองที่สูง ดินเหนียวละเอียด หรือเนื้อกระดาษมีความหนาแน่นสูง ไม่มีสภาวะใดจะดีหรือไม่ดีโดยอัตโนมัติ ผู้ปฏิบัติงานจำเป็นต้องเชื่อมโยงลักษณะของฟองกับผลการทดสอบ การดึงมวล และประสิทธิภาพขั้นปลายน้ำ ฟองที่คงตัวซึ่งมี gangue มากเกินไปสามารถลดระดับความเข้มข้นลงได้เร็วพอๆ กับฟองที่อ่อนสามารถลดการฟื้นตัว

หลักการที่ตัดสินการฟื้นตัวและเกรด

การลอยอยู่ในน้ำขึ้นอยู่กับความแตกต่างของความสามารถในการเปียกของพื้นผิวระหว่างแร่ธาตุต่างๆ อนุภาคอันมีค่าที่มีพื้นผิวที่ไม่ชอบน้ำจะเกาะติดกับฟองอากาศได้ง่ายกว่าอนุภาค gangue ที่ชอบน้ำ นักสะสมสร้างหรือเสริมความสามารถในการไม่ชอบน้ำ, ฟองอากาศทำให้ฟิล์มฟองคงที่, ตัวกระตุ้นเตรียมพื้นผิวแร่สำหรับการทำงานของตัวสะสม และผู้กดประสาทลดการลอยตัวของแร่ธาตุที่ไม่ต้องการ ตัวปรับค่า ค่า pH จะเปลี่ยนเคมีของเยื่อกระดาษและส่งผลต่อพื้นผิวแร่ธาตุและกิจกรรมของรีเอเจนต์ เซลล์จะต้องให้โอกาสในการชนกันที่เพียงพอและมีสภาพแวดล้อมที่เป็นฟองซึ่งช่วยให้อนุภาคที่เลือกรายงานให้มีสมาธิได้

การฟื้นตัวและเกรดมักจะเคลื่อนที่ไปในทิศทางตรงกันข้ามเมื่อตัวแปรการทำงานตัวเดียวมีการเปลี่ยนแปลง การเพิ่มอัตราอากาศสามารถเพิ่มพื้นที่ผิวฟองและการฟื้นตัว แต่ยังสามารถเพิ่มการกักตัวของชั้นละเอียดและลดเกรดได้อีกด้วย การเพิ่มความลึกของฟองสามารถปรับปรุงการระบายน้ำและเกรดได้ แต่อาจลดการดึงและคืนฟองได้หากฟองคงที่เกินไป การเพิ่มความเร็วของใบพัดสามารถปรับปรุงความถี่ของระบบกันกระเทือนและการชนกัน แต่ความปั่นป่วนที่มากเกินไปสามารถแยกอนุภาคออกจากฟองและเพิ่มการสึกหรอได้ ระยะเวลาการทำงานที่เป็นประโยชน์จึงเป็นความสมดุล ไม่ใช่จุดกำหนดจุดเดียว

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่ออัตราอากาศเพิ่มขึ้น

แผนภูมิด้านล่างเป็นข้อมูลเชิงคุณภาพ แต่สะท้อนถึงรูปแบบทั่วไปในเซลล์ลอยอยู่ในน้ำเชิงกล เมื่ออัตราอากาศเพิ่มขึ้นจากระดับต่ำ พื้นที่ผิวฟองและการฟื้นตัวมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้น เมื่อเลยจุดใดจุดหนึ่ง ความคงตัวของฟองอาจลดลง การกักเก็บอาจเพิ่มขึ้น และเซลล์อาจควบคุมได้ยากขึ้น จุดเปลี่ยนที่แน่นอนขึ้นอยู่กับชนิดของฟองและปริมาณ ความหนาแน่นของเยื่อกระดาษ ขนาดอนุภาค และหน้าที่ของเซลล์

สำหรับทีมงานในโรงงาน บทเรียนเชิงปฏิบัติคือการปฏิบัติต่ออัตราอากาศเป็นส่วนหนึ่งของระบบที่เชื่อมโยงกัน หากอากาศเพิ่มขึ้น อาจจำเป็นต้องปรับความลึกของฟอง ปริมาณฟองฟอง และแรงดึงของฟองด้วย การเปลี่ยนแปลงที่ดูมีประโยชน์ในเซลล์หนึ่งสามารถสร้างภาระการไหลเวียนในวงจรตัวทำความสะอาดหรือส่ง gangue ที่ละเอียดมากขึ้นไปยังสมาธิขั้นสุดท้าย ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดมาจากการทดสอบแบบควบคุมสั้นๆ พร้อมการสุ่มตัวอย่างก่อนและหลังการเปลี่ยนแปลงแต่ละครั้ง

ประเภทเครื่องลอยน้ำและตำแหน่งที่พอดี

เซลล์ลอยน้ำมักถูกจัดกลุ่มตามการจ่ายอากาศ รูปแบบการกวน และหน้าที่ เซลล์กลไกแบบดูดอากาศเองใช้ใบพัดเพื่อดึงอากาศเข้าสู่เยื่อกระดาษ ใช้งานง่ายและเหมาะกับวงจรขนาดเล็กถึงขนาดกลาง งานกัดหยาบ และการใช้งานที่ไม่ต้องการเครื่องเป่าลมแยกต่างหาก เซลล์กลไกบังคับอากาศใช้การจ่ายอากาศภายนอกและการทำงานของใบพัดแยกกัน ซึ่งให้ความยืดหยุ่นมากขึ้นในถังที่ลึกกว่าและมีปริมาตรต่อหน่วยที่ใหญ่ขึ้น ทางเลือกระหว่างสิ่งเหล่านี้ควรขึ้นอยู่กับงานทดสอบ โครงร่างวงจร การเข้าถึงการบำรุงรักษา และช่วงการควบคุมที่ต้องการ ไม่ใช่การตั้งค่าทั่วไปสำหรับการออกแบบเดียว

เซลล์ประเภท BF มักถูกเลือกสำหรับความต้องการทางกลไก ความปั่นป่วนที่แข็งแกร่ง และการทำงานที่ไม่ซับซ้อน สามารถใช้งานได้จริงสำหรับการกัดหยาบและการกำจัดขยะ โดยที่วงจรต้องการระบบกันสะเทือนของแข็งที่เชื่อถือได้และการควบคุมอากาศที่เรียบง่าย เซลล์ประเภท XCF/KYF มักใช้เมื่อการบังคับลม ปริมาณที่มากขึ้น และการควบคุมการเติมอากาศที่เสถียรยิ่งขึ้นเป็นสิ่งสำคัญ ซึ่งสามารถรองรับงานกัดหยาบและทำความสะอาดขนาดใหญ่ได้เมื่อมีการเตรียมฟีดไว้อย่างดี และผู้ปฏิบัติงานมีอุปกรณ์สำหรับจัดการอากาศและฟอง เซลล์ประเภท JJF มักใช้ในงานที่ต้องการฟองที่มั่นคงและการเติมอากาศปานกลาง ในขณะที่การออกแบบ GF และ CLF อาจได้รับการพิจารณาในกรณีที่การจัดการฟองโดยเฉพาะ อนุภาคหยาบ หรือสภาวะความหนาแน่นสูงจำเป็นต้องมีการจัดเรียงเชิงกลที่แตกต่างกัน

ตัวเลือกอุปกรณ์ทั้งสามด้านล่างแสดงให้เห็นว่าการออกแบบเซลล์เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรตามหน้าที่ เซลล์ดูดอากาศเองที่มีขนาดเล็กกว่าอาจเหมาะสมสำหรับวงจรขนาดกะทัดรัด ในขณะที่เซลล์อากาศบังคับและเครื่องลอยขนาดใหญ่มักถูกพิจารณามากกว่าเมื่อปริมาณงาน ช่วงการควบคุม และจำนวนหน่วยกลายเป็นปัจจัยในการตัดสินใจ

เครื่องลอยอยู่ในน้ำด้วยตนเองชนิด BF เซลล์ลอยเชิงกลแบบดูดซับได้เองสำหรับวงจรขนาดเล็ก พร้อมระบบดูดอากาศและสารละลายในตัว และรุ่นขนาดตั้งแต่ 0.15 ถึง 24 ลบ.ม. ดูผลิตภัณฑ์ →

ซีรีส์เครื่องลอยอยู่ในน้ำ XCF/KYF การออกแบบถังดูด XCFII และกระแสตรง KYFII ที่ผสมผสานกัน รองรับการวางแนวแนวนอน และลดความต้องการปั๊มโฟมในการกลับเหมืองขนาดกลาง ดูผลิตภัณฑ์ →

เครื่องลอยอยู่ในน้ำขนาดใหญ่สำหรับโรงงานที่มีปริมาณงานสูง อุปกรณ์ลอยอยู่ในน้ำความจุสูงสำหรับการขยายโรงงานแต่งแร่ ครอบคลุมรุ่น XCF/KYF และ CLF พร้อมความสามารถในการปรับตัวของแร่ในวงกว้างและการสนับสนุนการกู้คืนทรัพยากร ดูผลิตภัณฑ์ →

ประเภทเซลล์เป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเลือกเท่านั้น จำนวนเซลล์ที่เรียงตามลำดับ รูปแบบการกัดหยาบ-การกำจัด-การทำความสะอาด การกระจายขนาดอนุภาคของฟีด และรูปแบบรีเอเจนต์ ล้วนส่งผลต่อผลลัพธ์สุดท้าย เซลล์ขนาดใหญ่ที่มีกล่องป้อนอาหารลัดวงจรจะมีประสิทธิภาพต่ำกว่าเซลล์ขนาดเล็กที่มีแผ่นกั้นที่ออกแบบมาอย่างดีและการไหลของเยื่อกระดาษที่เสถียร เซลล์ที่ดูดอากาศเข้าไปเองซึ่งมีการบำรุงรักษาช่องอากาศเข้าไม่ดีจะทำงานเหมือนเซลล์อากาศบังคับที่ได้รับการปรับแต่งไม่ดี การออกแบบเครื่องกลต้องรองรับงานโลหะวิทยา

ข้อควรพิจารณาเกี่ยวกับรีเอเจนต์: ตัวสะสม เครื่องทำฟอง ตัวกระตุ้น สารลดแรงตึง ตัวปรับค่า pH

การเลือกรีเอเจนต์คือการลอยตัวของแร่ธาตุโดยเฉพาะ ตัวสะสมที่ทำงานได้ดีกับซัลไฟด์ตัวหนึ่งอาจไม่มีประสิทธิภาพหรือไม่สามารถเลือกได้กับซัลไฟด์ตัวอื่น เครื่องทำฟองนมที่ให้ฟองสวยงามในวงจรทองแดงอาจคงอยู่นานเกินไปในการป้อนอาหารที่อุดมด้วยแป้งทัลคัมหรือดินเหนียว โครงร่างรีเอเจนต์ควรสร้างขึ้นจากแร่วิทยา ขนาดการปลดปล่อย เคมีของน้ำ และงานทดสอบ จากนั้นจึงยืนยันในโปรแกรมวงจรล็อคก่อนการออกแบบเต็มรูปแบบ ปริมาณควรแสดงเป็นกรัมต่อตันของอาหารแห้ง โดยมีจุดเติมและเวลาในการปรับสภาพที่ชัดเจน

นักสะสมมักจะถูกเพิ่มเข้ามาเป็นระยะ ปริมาณเล็กน้อยในโรงบดหรือถังปรับสภาพสามารถเริ่มปฏิกิริยาที่พื้นผิวได้ ในขณะที่ตัวสะสมเพิ่มเติมในเซลล์การกัดหยาบสามารถรักษาจลนศาสตร์ของการลอยอยู่ในน้ำได้ ตัวสะสมเกินขนาดสามารถเพิ่มการฟื้นตัวแต่ลดการเลือก ส่งผลให้มีคราบติดค้างมากขึ้นและการทำความสะอาดยาก การให้แร่ธาตุที่มีคุณค่าน้อยเกินไปอาจทิ้งแร่ธาตุอันมีค่าไว้ในหางแร่ โดยเฉพาะอนุภาคหยาบหรือหลุดออกมาบางส่วน คนทำฟองนมก็ต้องการการดูแลที่คล้ายกัน ฟองนมน้อยเกินไปจะทำให้ได้ฟองอ่อน ไม่คงที่ และไหลออกมาไม่ดี ฟองมากเกินไปจะทำให้ได้ฟองแข็งซึ่งระบายยากและอาจมีฟองละเอียดมากกว่า

รายการตรวจสอบการเลือกรีเอเจนต์

อุณหภูมิและเวลาในการปรับอากาศก็มีความสำคัญเช่นกัน นักสะสมที่ต้องการการปรับสภาพ 8 ถึง 10 นาทีในโรงงานแห่งหนึ่งอาจต้องใช้เวลาที่แตกต่างกันในโรงงานอื่น เนื่องจากแร่ละเอียดกว่า ค่า pH แตกต่างกัน หรือเคมีของน้ำรบกวน ผู้ปฏิบัติงานควรบันทึกปริมาณ pH เวลาการปรับสภาพ และการตอบสนองในการลอยตัวไว้ด้วยกัน เมื่อทำการเปลี่ยนแปลงรีเอเจนต์ คำถามแรกควรเป็นว่าการเปลี่ยนแปลงปรับปรุงการเลือกสรรที่การฟื้นตัวของเป้าหมายหรือไม่ ไม่ใช่แค่ว่าฟองดูดีขึ้นหรือไม่

การตรวจสอบการออกแบบและการใช้งานก่อนตัดสินใจซื้อ

คำถามแรกในการซื้อไม่ใช่ "เซลล์ไหนดีที่สุด" “เซลล์นี้จะต้องทำหน้าที่อะไร” เซลล์ที่มีผิวหยาบกว่าต้องการการกักเก็บ การจัดการฟอง และการป้องกันการสึกหรอที่แตกต่างจากเซลล์ที่สะอาดกว่า เซลล์เก็บขยะอาจต้องการแรงดึงมวลที่สูงกว่าและความปั่นป่วนที่มากขึ้น เซลล์ที่สะอาดกว่าอาจต้องการฟองที่ลึกกว่า น้ำล้าง และการควบคุมอากาศอย่างระมัดระวังมากขึ้น ควรกำหนดการจัดวางวงจรก่อนเลือกปริมาตรเซลล์ เนื่องจากจำนวนขั้นตอนและปริมาณการหมุนเวียนจะกำหนดเวลาคงอยู่ที่มีประสิทธิผล

ใช้การคำนวณง่ายๆ เพื่อตรวจสอบปริมาตรของเซลล์ เวลากักเก็บที่กำหนดคือปริมาตรเซลล์หารด้วยการไหลของเยื่อกระดาษ เซลล์ขนาด 100 ลูกบาศก์เมตรที่บำบัดเยื่อกระดาษ 300 ลูกบาศก์เมตร/ชั่วโมงมีเวลากักเก็บปกติประมาณ 20 นาที ก่อนที่จะพิจารณาถึงการลัดวงจรและปริมาตรเสีย หากงานทดสอบต้องใช้เวลา 24 ถึง 30 นาทีในการกัดหยาบ เซลล์เดียวอาจไม่เพียงพอ หรือวงจรอาจต้องมีการจัดเรียงเซลล์ที่แตกต่างกัน การคำนวณนี้ไม่ได้แทนที่งานทดสอบ แต่จะแสดงให้เห็นอย่างรวดเร็วว่าเค้าโครงที่เสนอนั้นอยู่ในช่วงที่ถูกต้องหรือไม่

การอ้างอิงโครงการจะมีประโยชน์เมื่อตรงกับหน้าที่ วงจรที่จัดการการลอยสังกะสีด้วยการป้อนเฉพาะและการเตรียมการทำความสะอาดสามารถเปิดเผยปัญหาในทางปฏิบัติที่โบรชัวร์ทั่วไปไม่สามารถทำได้ ที่ การปฏิรูปทางเทคนิคในการลอยสังกะสี 3,000 ตัน/วัน เป็นตัวอย่างหนึ่งของการเชื่อมโยงการเลือกเซลล์ โครงร่างวงจร และเป้าหมายการปฏิบัติงานในโครงการจริง บทเรียนที่มีประโยชน์ไม่ใช่การคัดลอก Flow Sheet แต่เป็นการถามว่าเงื่อนไขใดที่ทำให้ Flow Sheet ทำงาน และสภาพแร่และไซต์ของคุณคล้ายกันหรือไม่

ก่อนทำการสั่งซื้อ โปรดขอขอบเขตที่ชัดเจน: ปริมาตรเซลล์ ปริมาตรที่มีประสิทธิภาพ ความเร็วใบพัด กำลังมอเตอร์ ความต้องการอากาศ การจัดเรียงฟองที่ล้น รายการชิ้นส่วนที่สึกหรอ น้ำหนักของฐานราก และอินเทอร์เฟซการควบคุม สอบถามช่วงการทำงานที่แนะนำ ไม่ใช่เฉพาะจุดออกแบบเท่านั้น วงจรลอยน้ำที่ทำงานได้ดีที่อัตราการป้อนเดียวแต่ไม่สามารถลดความจุลงเหลือ 60 เปอร์เซ็นต์ได้ จะสร้างปัญหาระหว่างการทดสอบการใช้งานและการเปลี่ยนแปลงของตลาด เช่นเดียวกับการเปลี่ยนแปลงแร่: วงจรที่ปรับสำหรับการผสมเพียงครั้งเดียวอาจประสบปัญหาเมื่อหลุมเคลื่อนไปยังโซนอื่น

ปัญหาการดำเนินงานและการแก้ไขทั่วไป

ปัญหาการลอยตัวส่วนใหญ่จะแสดงเป็นการเปลี่ยนแปลงของฟอง แรงดึง เกรด หรือหางแร่ ผู้ปฏิบัติงานควรตรวจสอบก่อนว่าฟีดมีความเสถียร การเปลี่ยนแปลงขนาดบด ความหนาแน่นของเยื่อกระดาษ ค่า pH หรือการไหลของรีเอเจนต์ที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันอาจดูเหมือนเป็นปัญหาของเซลล์เมื่อเซลล์ตอบสนองต่อฟีดเพียงอย่างเดียว หลังจากตรวจสอบความเสถียรของฟีดแล้ว ให้ตรวจดูอากาศ ความลึกของฟอง และสภาพของใบพัด ใบพัดที่สึกหรอสามารถลดการกระจายตัวของอากาศและระบบกันสะเทือนของของแข็งโดยไม่เปลี่ยนแปลงจุดที่ตั้งไว้

ข้อผิดพลาดทั่วไปประการหนึ่งคือแก้ไขปัญหาเกรดโดยเติมสารลดแรงกดให้มากขึ้นก่อนตรวจสอบความลึกของฟองและล้างน้ำ อีกประการหนึ่งคือการเพิ่มปริมาณตัวสะสมเมื่อปัญหาที่แท้จริงคือการปลดปล่อยไม่เพียงพอ การตรวจสอบขนาดอนุภาคอย่างรวดเร็วสามารถประหยัดรีเอเจนต์ได้มาก หากแร่เป้าหมายยังคงถูกล็อคด้วย gangue จะไม่มีเซลล์ลอยอยู่ในน้ำใดที่สามารถแยกออกจากกันได้อย่างหมดจด การตอบสนองในทางปฏิบัติอาจเป็นการเปลี่ยนการเจียร ขั้นตอนการเจียรใหม่ หรือการกำหนดค่าวงจรอื่น ไม่ใช่ปริมาณรีเอเจนต์ที่สูงขึ้น

การตรวจสอบทางกลสมควรได้รับความสนใจเช่นเดียวกับการตรวจสอบทางเคมี ท่ออากาศสามารถปรับขนาดหรือปิดกั้นได้ ใบพัดสามารถสึกหรอไม่สม่ำเสมอ ช่องว่างสเตเตอร์สามารถเปิดได้ ริมฝีปากที่ฟอกฟองอาจไม่สม่ำเสมอได้ เซลล์ที่สูญเสียการกระจายตัวของอากาศมักจะแสดงฟองแบนและการสูญเสียกากแร่สูง แม้ว่าแผงควบคุมจะดูเป็นปกติก็ตาม การตรวจสอบรายเดือนที่บันทึกระยะห่างของใบพัด สภาพท่ออากาศ การตั้งค่าความลึกของฟอง และกระแสไฟของมอเตอร์ สามารถเปิดเผยการดริฟท์ก่อนที่จะกลายเป็นปัญหาด้านโลหะวิทยา

สิ่งที่ควรรวมไว้ในโปรแกรมการทดสอบการลอยตัวและการขยายขนาด

โปรแกรมการทดสอบการลอยตัวที่เป็นประโยชน์เริ่มต้นด้วยตัวอย่างที่เป็นตัวแทนและคำถามที่ชัดเจน มีวัตถุประสงค์เพื่อยืนยันการเลือกรีเอเจนต์ เปรียบเทียบประเภทเซลล์ ประมาณเวลาการเก็บรักษา หรือคาดการณ์ประสิทธิภาพที่สะอาดกว่าหรือไม่ ตัวอย่างควรแสดงถึงปริมาณอาหารที่คาดหวัง รวมถึงช่วงของการเกิดออกซิเดชัน การเปลี่ยนแปลง และการปลดปล่อยที่พืชจะเห็น ตัวอย่างคุณภาพสูงเพียงตัวเดียวสามารถให้ผลลัพธ์ในแง่ดีซึ่งยากต่อการทำซ้ำในขนาดเต็ม

แร่วิทยาควรเสร็จสิ้นก่อนหรือควบคู่ไปกับการทดสอบการลอยอยู่ในน้ำ โดยจะระบุแร่ธาตุเป้าหมาย ความเกี่ยวข้องกับ gangue ขนาดการปลดปล่อย และการเคลือบหรือสไลม์ใดๆ ที่อาจรบกวนการทำงานของนักสะสม หากไม่มีแร่วิทยา การเลือกรีเอเจนต์จะกลายเป็นแบบฝึกหัดลองผิดลองถูก แร่วิทยา ผู้ทดสอบสามารถเลือกกลุ่มตัวสะสม ช่วง pH และกลยุทธ์การลดความเครียดพร้อมจุดเริ่มต้นที่สามารถป้องกันได้

• การทดสอบวงจรเปิดเพื่อสร้างการตอบสนองต่อการกัดหยาบและการไล่ออก
• การทดสอบรอบการล็อคเพื่อแสดงผลกระทบของโหลดหมุนเวียนและประสิทธิภาพที่สะอาดยิ่งขึ้น
• การทดสอบปริมาณรีเอเจนต์พร้อมการเติมระยะและเวลาการปรับสภาพแบบควบคุม
• การทดสอบขนาดบดเพื่อค้นหาขนาดการคลายตัวที่ให้ความสมดุลระดับการฟื้นตัวที่ดีที่สุด
• การทดสอบคุณภาพน้ำที่มีความเค็ม ความกระด้าง หรือรีเอเจนต์ที่ตกค้างเป็นตัวแปร
• การทำงานแบบนำร่องหรือกึ่งอุตสาหกรรมเมื่อวงจรใหม่ แร่มีความซับซ้อน หรือมีความเสี่ยงในการขยายขนาดสูง

การขยายขนาดควรมีมากกว่าปริมาตรเซลล์ อัตราอากาศต่อหน่วยปริมาตร ความลึกของฟอง ความเร็วปลายใบพัด การกระจายเวลาพัก และความสามารถในการซัก ล้วนส่งผลต่อผลลัพธ์ เซลล์ที่ทำงานได้ดีในเซลล์ห้องปฏิบัติการอาจมีพฤติกรรมแตกต่างออกไปเมื่อระยะฟองลึกขึ้นและรูปแบบการไหลของเยื่อเปลี่ยนไป ทีมออกแบบควรถามว่าเซลล์ที่นำเสนอจะถูกควบคุม สุ่มตัวอย่าง และบำรุงรักษาอย่างไร วงจรที่มีอุปกรณ์ที่ดีและจุดสุ่มตัวอย่างที่ชัดเจนจะปรับให้เหมาะสมได้ง่ายกว่าวงจรที่ต้องอาศัยการตัดสินด้วยภาพเพียงอย่างเดียว

การว่าจ้างควรรวมการสำรวจพื้นฐานด้วย บันทึกอัตราการป้อน ความหนาแน่น pH การไหลของรีเอเจนต์ การตั้งค่าอากาศ ความลึกของฟอง กระแสของมอเตอร์ และผลการทดสอบสำหรับทุกขั้นตอน ข้อมูลพื้นฐานนั้นจะกลายเป็นข้อมูลอ้างอิงสำหรับการแก้ไขปัญหาในภายหลัง เมื่อปัญหาปรากฏขึ้นหลายเดือนต่อมา ทีมงานสามารถเปรียบเทียบโปรไฟล์ฟองและการทดสอบปัจจุบันกับแบบสำรวจดั้งเดิมแทนที่จะคาดเดา สิ่งนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งเมื่อแร่ผสมเปลี่ยนแปลงหรือเมื่อผู้ปฏิบัติงานรายใหม่เข้าควบคุมวงจร

คำถามที่พบบ่อย

หลักการสำคัญของเครื่องลอยอยู่ในน้ำคืออะไร?

หลักการสำคัญคือการแนบฟองแบบเลือก อนุภาคที่ไม่ชอบน้ำจะเกาะติดกับฟองอากาศและลอยตัวเป็นฟอง ในขณะที่อนุภาคที่ชอบน้ำจะยังคงอยู่ในเยื่อกระดาษและปล่อยทิ้งไว้เป็นกากแร่ เซลล์จะให้การกระจายตัวของอากาศ การกวน ระยะเวลาพักตัว และการกำจัดฟอง

ฉันจะเลือกระหว่างเซลล์ลอยอยู่ในน้ำแบบดูดอากาศเองหรือแบบบังคับอากาศได้อย่างไร

ใช้งานทดสอบและหน้าที่วงจรในการตัดสินใจ เซลล์แบบดูดอากาศเองนั้นเรียบง่ายและเหมาะกับงานกัดหยาบและไล่ออกหลายรูปแบบ เซลล์บังคับอากาศช่วยให้ควบคุมถังน้ำได้ลึกและมีปริมาตรมากขึ้น ตัวเลือกสุดท้ายควรพิจารณาการควบคุมอากาศ การเข้าถึงการบำรุงรักษา ความคงตัวในการป้อน และช่วงการทำงานที่ต้องการ

ทำไมความลึกของฟองถึงส่งผลต่อเกรดความเข้มข้น?

ความลึกของฟองส่งผลต่อเวลาในการระบายน้ำ ฟองที่ลึกกว่าช่วยให้มีคราบไหลกลับไปที่เนื้อมากขึ้น และทำให้เกรดดีขึ้น แต่หากลึกเกินไปหรือคงที่เกินไป อาจลดการดึงและการคืนตัวของมวลได้ ปรับความลึกของฟองด้วยข้อมูลการทดสอบและการดึงมวล ไม่ใช่เพียงลักษณะที่ปรากฏ

ควรเติมรีเอเจนต์ในปริมาณเท่าใด

ปริมาณควรมาจากการทดสอบและแสดงเป็นกรัมต่ออาหารแห้งตัน เติมรีเอเจนต์เป็นระยะๆ และตรวจสอบ pH เวลาการปรับสภาพ และคุณภาพน้ำ ปริมาณที่ใช้ในวงจรหนึ่งอาจล้มเหลวในอีกวงจรหนึ่งเนื่องจากแร่วิทยาและเคมีของเยื่อกระดาษแตกต่างกัน

เครื่องลอยอยู่ในน้ำสามารถแก้ไขการปลดปล่อยที่ไม่ดีได้หรือไม่?

ไม่ การลอยอยู่ในน้ำสามารถแยกอนุภาคที่ได้รับการปลดปล่อยออกมาอย่างเพียงพอและมีคุณสมบัติทางเคมีของพื้นผิวที่เหมาะสมเท่านั้น หากแร่เป้าหมายถูกล็อคอยู่ใน gangue วงจรอาจต้องมีการบดละเอียดขึ้น ขั้นตอนการบดใหม่ หรือแผ่นการไหลอื่นก่อนที่ประสิทธิภาพการลอยจะดีขึ้น

สิ่งที่ควรได้รับการตรวจสอบระหว่างการบำรุงรักษาตามปกติ?

ตรวจสอบการสึกหรอของใบพัดและสเตเตอร์ ท่ออากาศ ขอบฟองซัก แผ่นรองถัง ส่วนประกอบของระบบขับเคลื่อน และวาล์วควบคุม บันทึกกระแสมอเตอร์และความดันอากาศ การเคลื่อนตัวของกลไกขนาดเล็กสามารถลดการกระจายตัวของอากาศและทำให้สูญเสียกากแร่ก่อนที่จะมองเห็นได้ในห้องควบคุม

เมื่อใดที่เครื่องลอยอยู่ในน้ำขนาดใหญ่เป็นตัวเลือกที่ดีกว่า

เซลล์ขนาดใหญ่สามารถลดจำนวนหน่วย ลดความซับซ้อนของเค้าโครง และลดความสนใจของผู้ปฏิบัติงานต่อหน่วย เหมาะที่สุดเมื่อฟีดมีเสถียรภาพ มีการควบคุมวงจรอย่างดี และมีการวางแผนการเข้าถึงการบำรุงรักษา มันไม่ได้ดีขึ้นโดยอัตโนมัติสำหรับทุกหน้าที่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความยืดหยุ่นหรือการเปลี่ยนแปลงแร่บ่อยครั้งเป็นสิ่งสำคัญ